Ο Ιπποκράτης θεωρείται ο πατέρας της Ιατρικής και αντιμετώπιζε το ανθρώπινο σώμα ως ένα ενιαίο σύνολο (σε αντίθεση με την αντίληψη για το σώμα ως σύνολο επιμέρους μερών) κι έτσι το σύστημα που ανέπτυξε θα λέγαμε ότι ήταν γενικής φύσης και όχι μια ειδική θεραπεία που να απευθύνεται σε ένα μόνο φάσμα συμπτωμάτων. 

Εμπιστευόταν περισσότερο τις δυνάμεις που διαθέτει το ίδιο το σώμα για την αυτοίασή του και λιγότερο τη χρήση εξωτερικών παραγόντων. 

Η θεωρία των τεσσάρων χυμών (αίμα, φλέγμα, κίτρινη χολή, μαύρη χολή) αποτελούσε κεντρικό στοιχείο της Ιπποκρατικής φιλοσοφίας. 

Αυτοί οι χυμοί συνθέτουν τη φύση του σώματος και είναι μέσω αυτών που νοσεί ή υγιαίνει. 

Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του κυρίαρχη Ιδιοσυγκρασία η οποία προσδιορίζει όχι μόνο την υγεία και τις αντιδράσεις του, αλλά και τη συμπεριφορά του.  

Για να διαταραχτεί η ομοιόσταση της Ιδιοσυγκρασίας ευθύνονται απλοί παράγοντες της ζωής όπως ο τρόπος ξεκούρασης και δραστηριότητας, άγχος δουλειάς, διαπροσωπικές σχέσεις κ.α. 

Αυτή η προσέγγιση, βασισμένη στα τέσσερα στοιχεία της φύσης (φωτιά, νερό, αέρας, γη), ενσωμάτωνε τις διδασκαλίες των Πυθαγορείων και έθεσε τα θεμέλια για τη σύγχρονη ολιστική ιατρική.