Category: Ιδιοσυγκρασίες

Ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι μας έχουμε φοβηθεί την αποτυχία. Είναι εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι πριν ξεκινήσεις κάτι καινούργιο, η φωνούλα μέσα σου που λέει «κι αν δεν πετύχεις;». Αυτό που έχω καταλάβει, όμως, είναι ότι δεν αντιδρούμε όλοι το ίδιο. Έχει να κάνει με το ποιοι είμαστε δηλαδή με την ιδιοσυγκρασία μας. 

Ο Ιπποκράτης, έλεγε ότι υπάρχουν τέσσερις βασικοί τύποι ανθρώπων και πραγματικά, όσο περισσότερο το σκέφτομαι, τόσο πιο πολύ βγάζει νόημα. Πάμε να τους δούμε λίγο πιο χαλαρά: 

🔥 Χολερικός – Ο «μπαίνω με φόρα» 

Ξέρεις αυτόν που δεν σταματάει για τίποτα; Αυτός είναι. Ανήκεις κι εσύ εδώ; Τότε μάλλον όταν φοβάσαι την αποτυχία, δεν το παραδέχεσαι ούτε στον εαυτό σου. Προχωράς, σφίγγεις τα δόντια και λες «εγώ θα τα καταφέρω». Το καλό είναι ότι δεν το βάζεις κάτω. Το δύσκολο είναι ότι αν τελικά δεν πετύχει αυτό που έχεις βάλει ως στόχο, νιώθεις ότι απέτυχες εσύ σαν άνθρωπος. Ίσως πρέπει να θυμόμαστε ότι το να πέσεις δεν σημαίνει πως έχασες, αλλά ότι προσπάθησες. 

💧 Φλεγματικός – Ο «σιγά σιγά και βλέπουμε» 

Αν είσαι από τους πιο ήρεμους, που δεν βιάζονται, μάλλον είσαι φλεγματικός. Σε πιάνει ο φόβος της αποτυχίας όταν νιώθεις ότι ρισκάρεις κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις. Και λες «άστο καλύτερα, δεν πειράζει». Μόνο που με αυτόν τον τρόπο, μένεις στάσιμος. Ξεκίνα με μικρά βήματα. Δεν χρειάζεται να πηδήξεις στο κενό, αλλά ούτε και να κάθεσαι για πάντα στην άκρη. 

🌞 Αιματώδης – Ο «πάμε και βλέπουμε» 

Εδώ έχουμε τον αισιόδοξο, τον κοινωνικό, αυτόν που βλέπει την αποτυχία σαν εμπειρία. Κάπως έτσι λειτουργώ κι εγώ μερικές φορές. Δεν σκέφτομαι πολύ, λέω «δε βαριέσαι» και προχωράω. Και κάποιες φορές… πέφτω με τα μούτρα. Αλλά τουλάχιστον δοκιμάζω. Το θέμα είναι να μάθουμε να σχεδιάζουμε λίγο καλύτερα, για να μη χτυπάμε στον τοίχο χωρίς λόγο. 

🌑 Μελαγχολικός – Ο «και αν δεν είμαι αρκετός;» 

Εδώ είναι ο πιο εσωτερικός τύπος. Αν νιώθεις ότι πρέπει όλα να είναι τέλεια, ότι αν αποτύχεις σημαίνει ότι κάτι πάει λάθος με σένα, τότε είσαι μελαγχολικός. Ξέρω άτομα που λειτουργούν έτσι, και είναι από τους πιο ευαίσθητους και ταλαντούχους ανθρώπους, αλλά ο φόβος τους κρατάει πίσω. Το μήνυμα εδώ είναι ξεκάθαρο: είσαι τέλειος μέσα από την ατέλεια σου! 

✨ Λίγα λόγια για όλους μας 

Όποια κι αν είναι η ιδιοσυγκρασία σου, να θυμάσαι κάτι: ο φόβος της αποτυχίας δεν είναι εχθρός, αλλά η ένδειξη ότι κάτι έχει σημασία για σένα. Αν δεν σε ένοιαζε, δεν θα φοβόσουν. Το θέμα είναι να μην τον αφήνεις να σε σταματήσει. Προχώρα με τον δικό σου τρόπο – αρκεί να προχωράς. 

Η Ιδιοσυγκρασία μας αποτελείται από γενετικά χαρακτηριστικά τα οποία καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε στον κόσμο, διαμορφώνει τη συμπεριφορά, τις προτιμήσεις και τη συναισθηματική μας κατάσταση. 

Το περιβάλλον στο οποίο βρισκόμαστε, οι εμπειρίες μας και γενικότερα  ο τρόπος ζωής που επιλέγουμε να ζούμε, επηρεάζουν την έκφραση της Ιδιοσυγκρασίας μας, αλλά οι βασικές τάσεις της παραμένουν σταθερές στη διάρκεια της ζωής μας.  

Το να έχουμε μια βαθύτερη γνώση για το ποιοι είμαστε μας προσφέρει πολυάριθμα οφέλη σε προσωπικό, επαγγελματικό και κοινωνικό επίπεδο. 

Με το να κατανοήσουμε την Ιδιοσυγκρασίας μας έχουμε τη δυνατότητα  να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Συχνά, ως άνθρωποι παλεύουμε με καταστάσεις, συναισθήματα ή επιλογές χωρίς να καταλαβαίνουμε το “γιατί”.  

Αν γνωρίζουμε ποια είναι η φυσική μας τάση θα έχουμε τη δυνατότητα να δράσουμε  με διαφορετικούς τρόπους, από αυτούς που επιλέγουμε να δράσουμε μέχρι σήμερα: 

✔ Εξετάζουμε ποιες συμπεριφορές είναι έμφυτες και ποιες είναι αποτέλεσμα του περιβάλλοντος που ζούμε. 
✔ Αναγνωρίζουμε τις αδυναμίες μας, εστιάζοντας στους τρόπους βελτίωσης. 
✔ Αξιοποιούμε στο έπακρο τα δυνατά μας σημεία. 
✔ Αυξάνουμε την αυτοπεποίθηση και την αποδοχή του εαυτού μας. 

Για παράδειγμα: 

 Ένα άτομο με Μελαγχολική Ιδιοσυγκρασία μπορεί να είναι πολύ αναλυτικό, προσεκτικό και οργανωμένο, αλλά παράλληλα έχει την τάση να γίνεται απαισιόδοξο και τελειομανής. Αναγνωρίζοντας αυτές τις τάσεις, έχει τη δυνατότητα να καλλιεργήσει την θετική σκέψη και να μειώσει την υπερβολική αυτοκριτική. 

Ο Ιπποκράτης θεωρείται ο πατέρας της Ιατρικής και αντιμετώπιζε το ανθρώπινο σώμα ως ένα ενιαίο σύνολο (σε αντίθεση με την αντίληψη για το σώμα ως σύνολο επιμέρους μερών) κι έτσι το σύστημα που ανέπτυξε θα λέγαμε ότι ήταν γενικής φύσης και όχι μια ειδική θεραπεία που να απευθύνεται σε ένα μόνο φάσμα συμπτωμάτων. 

Εμπιστευόταν περισσότερο τις δυνάμεις που διαθέτει το ίδιο το σώμα για την αυτοίασή του και λιγότερο τη χρήση εξωτερικών παραγόντων. 

Η θεωρία των τεσσάρων χυμών (αίμα, φλέγμα, κίτρινη χολή, μαύρη χολή) αποτελούσε κεντρικό στοιχείο της Ιπποκρατικής φιλοσοφίας. 

Αυτοί οι χυμοί συνθέτουν τη φύση του σώματος και είναι μέσω αυτών που νοσεί ή υγιαίνει. 

Ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του κυρίαρχη Ιδιοσυγκρασία η οποία προσδιορίζει όχι μόνο την υγεία και τις αντιδράσεις του, αλλά και τη συμπεριφορά του.  

Για να διαταραχτεί η ομοιόσταση της Ιδιοσυγκρασίας ευθύνονται απλοί παράγοντες της ζωής όπως ο τρόπος ξεκούρασης και δραστηριότητας, άγχος δουλειάς, διαπροσωπικές σχέσεις κ.α. 

Αυτή η προσέγγιση, βασισμένη στα τέσσερα στοιχεία της φύσης (φωτιά, νερό, αέρας, γη), ενσωμάτωνε τις διδασκαλίες των Πυθαγορείων και έθεσε τα θεμέλια για τη σύγχρονη ολιστική ιατρική.